من و پدر

نقد عکس 1

+نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1391ساعت20:23توسط سولماز و پدر |

عمو حاجی

سلام و درود فراوان

پوزش بابت آپ نکردن وبلاگ!

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

چندی پیش با شنیدن شیوه ی زندگی او، مو بر تنم سیخ شد...

میگفتند پیرمردی است که از غذاهای گندیده و گوشت مردار تغذیه می کند و حمام رفتن او مساوی است با مریض شدنش! در خانه زندگی نمی کند زیستن و خوابیدن در بیابان را ترجیح می دهد. هیچ گونه بهداشتی را رعایت نمی کند اما با این حال بیماری خاصی هم ندارد...

بر آن شدم که ببینمش...

* تمامی عکس ها توسط دخترم ساناز گرفته شده است. برای مشاهده ی آنها به ادامه ی مطلب بروید.

ادامه مطلب

+نوشته شده در یکشنبه سوم اردیبهشت 1391ساعت16:21توسط سولماز و پدر |

اینانلوی عزیز، این طبیعت گردی نیست!

*عباس محمدی

این داستان "طبیعت گردی" هم درایران ما، به لطیفه گویی سیاهی بدل شده است! از مسوولان محترم اداره های دولتی که برای ترویج آن، دره به دره و کوه به کوه دنبال جای بکر می گردند تا با یافتن سرمایه گذار خودی و فراهم ساختن "تسهیلات" بانکی برای او، و سپس تجهیز منطقه به جاده و هتل و فروشگاه و تله کابین و ریسه ی تیر چراغ برق، بهره برداری و ورود به آن عرصه های طبیعی(؟!) را برای "هم میهنان عزیز" ساده کنند؛ تا دوستان گرامی کوه نورد و طبیعت پیما که ابتدا با عشق به طبیعت پا به کوه و دشت گذاشتند و چند صباحی بعد که چهار تا سوراخ سنبه ی کمتر دست خورده ی مملکت را یافتند، با فریادهای «یافتم، یافتم بهشت گمشده را!» گروه گروه جماعت را به آن جاها کشاندند و برای آن که به تریج قبای مشتریان عزیزشان برنخورد، در برابر آن چه که ایشان با طبیعت بی زبان کردند، هیچ نگفتند. و آخر سر از همه: مبلغان صدا و سیمایی این گونه طبیعت گردی که در هر برنامه، با معرفی کنار و گوشه های کشور به صدها هزار نفر آموزش ندیده، و بسیاری اوقات با ترویج روش های مخرب ورود به طبیعت، مقدمه ی فاتحه خوانی بر طبیعت نیمه جان کشور را فراهم می سازند.

محمدعلی اینانلو، می تواند نمونه ی یک شکارچی مسوولیت پذیر یا بدل شده به شکاربان و طبیعت دوست باشد. همچنین می تواند با روابط عمومی خوب، صدای گیرا، و هنر نسبی اش در برنامه سازی، کمک حال طبیعت کشور و شخصیتی موثر در آموزش شیوه های ورود مسوولیت پذیر به طبیعت باشد. و البته تا کنون تاثیرهایی هم در بیان مشکلات محیط زیست کشور داشته است. اما، گویا ویروس آن بیماری که مسوولان محترم دولتی و صدا و سیما را وا می دارد برنامه های "زرد" ساده پسندانه به خورد مردم دهند، گریبان او را هم گرفته است. اینانلو، در بسیاری از برنامه های خود، مبلغ خودرو سواری و آتش افروزی در عرصه های طبیعی است؛ این در جامعه ای که وابستگی به خودروی شخصی به شکل های گوناگون تبلیغ و توصیه می شود، مردم چندان اهل پیاده روی و ورزش همگانی نیستند، و سهل انگاری در مراقبت از داشته های طبیعی فراگیر است، می تواند بسیار خطرناک باشد.

صحنه های راندن خودروی چهار چرخ متحرک در بیرون از جاده؛ روی علف و مرغزار، در رودخانه، در تالاب، و در عرصه های دست نخورده ی بیابانی (مانند آن چه که در برنامه ی "طلوع" شبکه پنج، 30/1/91 دیدیم)، نماها (لانگ شات ها)ی طولانی نشستن کنار آتش، و توصیه به درست کردن کباب و خوردن چلوکباب (باز هم برای مثال، در همان برنامه) از موتیف های همیشگی برنامه های محمد علی و آرش اینانلو است. این صحنه ها، در واقع نه ترویج طبیعت گردی، بلکه تاکید بر همان روش های سنتی به صحرا زدن که ملاحظه ی خاصی برای حفظ طبیعت نداشته، با ابزارهای امروزین و مخرب تر است.

از اینانلوهای پدر و پسر که زحمت زیادی در مستند سازی از طبیعت می کشند و در این برهوت بیگانگی و دشمنی با محیط زیست می توانند پیام آور عشق ملاحظه کارانه به طبیعت باشند، درخواست دارم تجدید نظر و اصلاحاتی را در تولیدات خود پیش بگیرند.

توضیح این که پیش از این نیز تلاش کرده ام سخن خودم (مضمون شبیه به این یادداشت) را از طریق رسانه ها، به اینانلو برسانم و یکی دو بار هم به صورت حضوری این نکته ها را به او گفته ام. شاید طرح صریح تر موضوع بتواند او و دیگر اشخاصی را که برای رسانه ی پر نفوذ تلویزیون برنامه می سازند، بهتر متوجه دغدغه ی ما کند.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

* عباس محمدی- فعال محیط زیست، عضو گروه دیده بان کوهستان

+نوشته شده در چهارشنبه هفدهم اسفند 1390ساعت8:49توسط سولماز و پدر |

کوه قلعه ی برازجان

اینجا جنوب غرب است...

استان بوشهر...

یکی دو ماهی است خاک بوشهر، فرش سبزی زیر پای کوهنوردان و طبیعت دوستان سراسر کشور پهن کرده. این روزها بهار بوشهر، بعد از دوره ی طولانی گرما، ندای حیات مجدد را سر داده.

در این روزهای زمستانیِ بهاری، چندی پیش در همایشی که توسط هیئتهای کوهنوردی برازجان به سرپرستی جناب آقای مجید رضایی تدارک دیده شده بود، شرکت کردیم. البته خبر این همایش را از دوستان کوهنورد استانهای دیگر شنیده بودیم.

در ادامه ی مطلب از سیر تا پیاز همایش را بخوانید و ببینید.

ادامه مطلب

+نوشته شده در جمعه پنجم اسفند 1390ساعت17:37توسط سولماز و پدر |

درخواست «کانون محیطبان» از دوستداران حیات وحش

قوهای مهاجر در سرخرود نیاز به کمک دارند

همزمان با فرود بیش از ۹۵۰ قوی مهاجر در آبگیرهای فریدونکنار، و با سرد شدن هوا در روزهای اخیر، کانون محیط بان از دوستداران طبیعت خواست تا در تامین غذای مورد نیاز قوهای مهاجر به منظور جلوگیری از شکار آنها توسط افراد فرصت طلب همکاری کنند.

به آگاهی می رساند که به دلیل سرمای بیش از حد در عرض های جغرافیایی شمالی تر، در چند روز گذشته حدود ۳۰۰۰ قوی دیگر به تالاب ها و شالیزارهای منطقه ی فریدونکنار آمده اند. این وضع، غیر عادی است و چون خوراک طبیعی برای این همه قو وجود ندارد، لازم است که به آن ها کمک شود.

برای همکاری مالی و آگاهی بیشتر می توانید خبر را در سبز پرس بخوانید.

+نوشته شده در یکشنبه سی ام بهمن 1390ساعت18:7توسط سولماز و پدر |

اولین صعودکنندگان گنبد نمکی دشتی (فقط بخاطر آقای ضرابیان!)

سلام، سلام، سلااااااااااااااااام

بی مقدمه، عکسهای اولین صعودکنندگان گنبد نمکی دشتی (سید کریم موسوی - محمد جمشیدی) به گزارش من و پدر نیوز (!)

خوب قصه از کجا شروع شد؟! از جایی که در یک روز غبار آلود ساعت ۶ صبح، پدر تصمیم گرفتند به قصد صعود قله ی ۱۴۹۰ متری گنبد نمکی دشتی همراه محمد جمشیدی (مرد نمکی) به کوه نمک بروند و ...

عکسهای صعود + کالبد شکافی کامنت آقای ضرابیان در ادامه مطلب

ادامه مطلب

+نوشته شده در پنجشنبه بیستم بهمن 1390ساعت11:55توسط سولماز و پدر |

طبیعت را دوست بداریم

"کوه نمک زیباست"

زیبایی گنبد نمکی دشتی،بر کسانی که این پدیده را میشناسند پوشیده نیست.

یک سوال هست. آن هم اینکه، این زیبایی تا چه زمان پایدار می ماند؟!

ادامه ی مطلب

ادامه مطلب

+نوشته شده در سه شنبه چهارم بهمن 1390ساعت20:4توسط سولماز و پدر |

"من و پدر" یک ساله شد...

به این بهانه از طرف خودم و پدرم تشکری ویژه دارم خدمت تمامی دوستان و بزرگوارانی که پست به پست،مطلب به مطلب همراه "من و پدر" بودند و با نظرات،نقدها و پیشنهاداتشان ما را مهمان دلهای پاک و اندیشه های ژرف خود کردند... دوستانی از خاک هنر خیز خراسان گرفته تا مشهدِ مهد بزرگان هنر، طبیعت دوستان پایتخت، عزیزانی از شمال و مرکز ایران، جنوبی ها و همشهری های خونگرم و با صفا و صمیمی و صدالبته دوستان فراموش نشدنیمان در خارج از کشور...

با سپاس فراوااااااااااااان از محبت ها و لطف شما بزرگواران....

عکس زیر را بسیاااااااااار نقد کنید.

من و خورشید را هنوز

امید دیداری هست ،

هر چند روز من

آری

به پایان خویش نزدیک می شود .

+نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم آبان 1390ساعت17:9توسط سولماز و پدر |

پاییز اما بهار!

عکس: آقای پدر

لوکیشن: باغچه ی حیاط

سوژه: گل . پروانه

زمان: صبح

بقیه عکسها در ادامه مطلب

ادامه مطلب

+نوشته شده در سه شنبه دوازدهم مهر 1390ساعت10:14توسط سولماز و پدر |

درووووووووووووووووووووووووووووووووود فراوان

عجب گرد و خاکی...لازمه یه وبلاگ تکونی حسابی کنم اما تعداد عکسهای تو هارد اینقدر زیاده که وقتی نگاشون میکنم سرگیجه میگیرم. نمی دونم بعد از چند ماه آپ نکردن کدومشون رو بزارم تو وبلاگ... چه موضوعی انتخاب کنم... خلاصه خیلی فکر کردم دیدم بهتره آخرین عکسی رو که با گوشی موبایلم گرفتم بزارم. فعلا یک عکس اجتماعی میزارم پستهای بعدی انشالله با عکسهای بیشتری می آپم.

+نوشته شده در پنجشنبه هفتم مهر 1390ساعت16:48توسط سولماز و پدر |

اسلایدر

قوهای مهاجر در سرخرود نیاز به کمک دارند

تصویر ثابت